Karanlık mı aydınlık mı bilmiyorum…
Gökyüzü de yanıltıyor bu sefer beni.
Mavi ile turuncuyu karıştırmış birbirine,
Nasıl bakarsan öyle görürsün diyor sanki…
Umutlarım var benim.
Zaten umutsuz hayatı ben neyleyim…
Umudun rengini bilen varsa söylesin de bileyim.
Uzaktan bakınca bembeyaz bir ışık…
Yakınlaştıkça turuncu bir güneş…
Ben gökyüzünde yürüyorum.
Karanlık mı aydınlık mı bilmiyorum…
Saatler durmuş dinler gecenin sessizliğini.
Güneş gelip bozar gecenin matemini.
Ben biliyorum apaydınlık bir gecedeyim.
Kelimeler yetmiyor yürüdüğüm yolda.
Belki de duygular anlaşılmıyor bu yolda.
Ne dediğimi duyuyorsunuz fakat anlamıyorsunuz belki…
Diyorum ya:
Karanlık mı aydınlık mı bilmiyorum…
Sadece yürüyorum…
Sevim Özge
